Le
Dix-Septième Parallèle
(1968)
Frankrijk / 113 minuten / zwart-wit / geluid / 35 mm.
Nederlandse
titel: De 17e Breedtegraad
Engelse titel: The 17th Parallel
Regie en Scenario: Joris Ivens, Marceline Loridan
Medewerkers: Bui Dinh Hac,
Nguyen, Thi Xuan Phuong, Nguyen Quang Tuan, Dao Le Binh, Pham Don, Liliane Korb,
Maguy Alziari, Phuong Ba Tho, Jean-Pierre Sergent, Dang Vu Bich Lien, Jean Neny,
Antoine Bonfanti, Pierre Angles, Michel Fano, Harald Maury, Donald Sturbelle,
André v.d. Beken, Bernard Ortion, Georges Louseau, bevolking en leger van
Vinh Linh
Productiemaatschappij: CAPI Films, Parijs
Première:
Parijs, 6 maart 1968, Studio Gît-le-Coeur
Prijzen:
1e prijs CNC
Lange documentaire over het alledaagse leven in Vinh Linh en andere dorpen bij de 17e breedtegraad, de demarcatielijn tussen Noord-en Zuid-Vietnam, waar langdurige en hevige bombardementen werden uitgevoerd, waardoor de plaatselijke bevolking gedwongen was ondergronds te leven. De film toont de inventiviteit en vastberadenheid van de Noord-Vietnamese bevolking om het eigen land, de eigen grond te verdedigen. De heftige, maar onopgesmukte beelden, het tempo van de montage dat aangepast was aan het tempo van een agrarische gemeenschap en het synchroon geluid van de voortdurende bombardementen op de achtergrond, maakt de documentaire ook filmisch van belang.
Reacties
pers:
W.P. Groot: 'Het is, naar men verwachten kon, een aangrijpende film
geworden en een onthullende film tegelijkertijd... Het resultaat is de onopgesmukte
registratie van een brok benauwende werkelijkheid. Beroep op ons mededogen via
opnamen van verminkte of gedode slachtoffers is hij uit de weg gegaan. Noch de
sensatie, noch de sociale pathetiek heeft hij opgezocht. Afgezien van een te lang
in beeld houden van een ouderloos jongetje tegen het slot van de film werd het
een film zonder make-up, zonder glamour, een film kortom, waaraan de integriteit
van een beheerst filmer gemakkelijk afleesbaar is.' (9 april 1968)
W.J.: 'Het vakmanschap en de artisticiteit van Ivens blijken niet gering. Hij toont hoe de oorlog daar in Vinh Linh is geïntegreerd in het dagelijkse leven en doet dat met onthullende en ontroerende beelden als bijvoorbeeld de hond die met een camouflage van takken rondloopt, het op de oorlog geïnspireerde spel van kinderen, het vasthouden met de camera van gezichten van drie wijzende mannen die een luchtgevecht volgen, met bejaarden die zo'n uit de hemel neergehaald Amerikaans vliegtuigwrak betasten... Hij wil geen mooie films maken, maar strijdbare in dienst van de communistische ideologie. De filmer Ivens (ik citeer uit een gesprek dat jan Blokker voor 't Handelsblad met hem had) is voor Hanoi zware artillerie, die tegen een gemeenschappelijke vijand in stelling wordt gebracht.' (Het Parool, 12/3/68)
Jean
Lacouture: 'Son film est l'image de ce petit monde paysan, patient, serein, intraîtable,
qui prend la guerre comme un de ces cataclysmes contre lesquels son histoire et
sa sagesse lui ont appris à s'organiser et qui la 'digère' avec
un stoïcisme souriant' (Libération, 8 maart 1968)
