La
Seine a Rencontré Paris
(1957)
Frankrijk / 32 minuten / zwart-wit / geluid / 35 mm.
Nederlandse
titel: De Seine ontmoet Parijs
Engelse titel: The Seine Meets Paris
Regie en scenario: Joris Ivens
Camera: André Dumaître, Philipe Brun
Montage: Gisèle Chézeau
Regieassistent: Guy Blanc
Muziek.: Philipe Gérard
Commentaar (gedicht): Jacques Prévert, gesproken door Serge Reggiani
Productie(maatschappij): Roger Pigaut, Garance Films, Paris
Première:
Parijs, 20 november 1957
Prijzen: Gouden Palm voor korte film, Filmfestival van Cannes; The Golden Gate,
eerste prijs Filmfestival van San Francisco; eerste prijs Filmfestival Oberhausen
Poëtische filmimpressie over de Seine in Parijs en de invloed van de rivier op het dagelijkse leven van de Parijzenaars. De rivier is de visuele leidraad, de film begint bij de bron, waarna deze zich verbreedt en aan de rand van de stad eerst de industriële zone passeert en daarna hartje stad met alle toeristische trekpleisters. Naar een idee van filmcriticus Georges Sadoul en een fotoreportage van Henri Cartier-Bresson.
Reacties
pers:
Bob J. Bertina: 'De film is één vloeiende beweging van beelden
in één liefdevol gebaar allen omvattend die Ivens onbemerkt heeft
gadegeslagen aan de boorden van de Seine: dat zijn de werkers, de clochards,
de verliefden, de eenzamen, de kinderen, de hengelaars. Ivens heeft in deze
film niet alleen zijn liefde voor parijs maar ook zijn ongeschokt kunstenaarschap
voor ons staande gehouden.' (de Volkskrant, woensdag 24 juni 1959)
Simone Dubreuilh: 'Il est des rencontres magiques. Hier, celle du peintre hollandais Van Gogh et de la Provence. Aujourd'hui, celle du cinéeaste hollandais Joris Ivens et de la Seine, à Paris. Le résultat: le plus beau court métrage français de l'année. Le plus beau poème cinématographique jamais écrit sur Paris. Un chef d'oeuvre.' (Libération, 26 november 1957)
François
Porcile: 'Désordonné, confus, il enfile les images les unes au
bout des autres, sans aucune ligne de conduite, accumulant les redites, prenant
le déja-vu pour l'insolite. Aucun rythme de montage ne vient organiser
cet assemblage d'images disparates, pendant que Prévert réutilise
ses procédés de langage depuis longtemps écules.' (Défense
du court-métrage français, 1965)
